logopedia

MAŁA MYSIA
Wczesnym rankiem mała myszka Mysia wyszła ze swojej norki na
poszukiwanie przygód (język wysuwamy daleko do przodu). Rozgląda się
ciekawie dookoła (język oblizuje szeroko otwarte usta). Zastanawia się w którą
stronę iść na spacer: w lewo czy w prawo. Poszła w lewo i weszła do gęstego
lasu. Rozgląda się (oblizywanie warg). Patrzy w górę na rosnące drzewa (donosa) i w dół na mięciutki mech (na brodę). W oddali słychać odgłosy leśnych
ptaków. Mała myszka próbuje je naśladować: kukukukuku-tak kuka kukułka,huuhuu, huuhuu–teraz słychać sowę; puk, puk–to dzięcioł stukający w drzewo. Po krótkiej wędrówce Mysia doszła na polanę poczuła się zmęczona i
głodna. Wyjęła z torby śniadanie i zaczęła je jeść ( naśladujemy ruchy żucia).
Po śniadaniu Mysia oblizuje wąsik(górna warga) oraz ząbki (górne i dolne zęby)zrobiło się późno i Mysia postanowiła wrócić do domku. A tam czekała na nią niespodzianka. Przyszli do niej goście: kurka (kokoko), żabka (kum, kum), i kaczuszka (kwa, kwa) Mysia powitał ją serdecznie (cmokając całujemy palceobu rąk) poczęstowała ich herbatą. Ale picie było gorące, wiec goście musieli
mocno dmuchać, aby je ostudzić (dmuchamy). Gdy nastał wieczór goście pożegnali się i poszli do domu (cmokamy palce). Myszka poszła do łazienki,aby się umyć. Umyła zęby i wypłukała usta (nabieramy powietrza i poruszamy
policzkami). Potem ubrała piżamkę i poszła spać (chrapanie). Dobranoc Mysiu!
Ćwiczenia usprawniające język:
Wysuwanie języka do przodu: język wysoki i szeroki
Unoszenie szerokiego języka na górną wargę
Unoszenie szerokiego języka na górne zęby
Cofanie szerokiego języka wzdłuż podniebienia
Kląskanie językiem-czubkiem
Ssanie cukierka-czubkiem języka
Układanie języka w kształt szpilki, rurki, łyżeczki
Masowanie czubka języka szczoteczką do mycia zębów
Masaż języka przez wysuwanie go między lekko rozwarte zęby
Ćwiczenia przygotowawcze do wymowy głoski r:
Szybkie wypowiadanie głoski [l] dotykając czubkiem języka o górny wałek
dziąsłowy.
Powtarzanie szybko sylab:
la, la, la,
lo, lo, lo,
le, le, le,
lu, lu, lu,
ly, ly, ly.
Wielokrotne, energiczne wypowiadanie [ttt], [ddd], [td] [tdn] (najpierw wolno, potem
coraz szybciej) dotykając czubkiem języka o górny wałeczek dziąsłowy przy szeroko
otwartych ustach, potem sylaby:
te, te, te,
ty, ty, ty,
de, de, de,
dy, dy, dy.
Wymawianie [ddd] z równoczesnymi energicznymi, poziomymi ruchami palcem po wędzidełku podjęzykowym.
Wąski pasek papieru umieszczamy na czubku języka za górnymi zębami i polecamy
dmuchać na język energicznie wymawiając ttt na następnie tr.
Wówczas papierek odskoczy.
Mocne dmuchanie na czubek języka uniesiony do wałka dziąsłowego, aż do pojawienia się tr.
Akcentowanie głoski [t] w czasie wymawiania: tll, tll, trl (najpierw szeptem, potem
głośno).
Powtarzanie sylab szeptem, a następnie głośno:
la, la, la, trla,
lo, lo, lo, trlo,
lu, lu, lu, trlu,
le, le, le, trle,
ly, ly, ly, trly,
trla, trlo, trle, trlu, trly.
Utrwalanie głoski r:
tra, tro, tre, tru, try trawa, trasa, tramwaj, tratwa, trampki,
tran,troje,trochę trudny, truskawka, trybuna
dra, dro, dre, dru, dry
drabina, droga, drewno, drewniaki, drut
atra, atro, atre, atru, atry;
otra, otro, otre, otru, otry
strażak, wiatrak, siostra,
futro,jutro, lustro, strumyk, opatrunek, struś, cytryna, piętro,strona,
adra, adro, adre, adru, adry;
odra, odre, odro, odru, odry
kołdra, wiadro, zdrowy, biedronka, landrynki, adres
trudna droga,drobny druk,
druga strona,
drewniany wiatrak
Strażak niesie drabinę .
Na drodze leży drut.
Siostra kupiła truskawki.
pra, pro, pre, pru, pry;a
pra, apro, apre, apru, apry
praca , pralka, pralnia, prasa, pro
sty, proszę prędko, prezent
drogi prezent,
uprasowana wiatrówka,pierwsze piętro
bra, bro, bre, bru, bry;
abra, abro, abre, abry abru brat, brama , zebra,
obroża, ubrudzony, obrazek
brudne ubranie ,
brukowana droga ,
oprawiony obrazek,drugie piętro
Bronek zapomniał adresu.
W pralce jest brudne ubranie.
kra, kro, kre, kru, kry;
akra, akro, akre, akru, akry
kra, kraj, kratka, kromka, kreda, kret, kruk,królik
ekran, mokro,ukrop, okruszyny, pokrywka
grad, grabie, granica, gromada, gruby, grupa,
agrafka, agrest, groch, ogryzek
dobry krawiec,
krótki krok,
drobny groch,
granatowy krawat
Krawiec prasuje ubranie.
Krysia gra na trąbce.
Koło bramy chodzi kruk.
W ogrodzie leżą grabie.
ra, ro, re, ru, ry
rama, rasa, radio, ranek, rumianek, ropa, rondel, ryba, róża
ranna rosa,
rozwinięta róża,
równa kreska
para, kara, tara, cerata, skóra, dziura,
biuro, żyrafa.
ogrodzony teren,
aparat radiowy,
arkusz papieru,
stary żyrandol
ar, or, er, ur
żar, smar, katar, konduktor, pomidor, cukier, parter, rura, traktor,
rower
Romek rozwija z papieru ser.
W torbie jest cukier.
Pod murem stoi rower.
Jurek ma katar i gorączkę.
Na podwórku stoi traktor
Dzisiaj dla was moi drodzy wierszyki dla MISTRZÓW.
Kto spróbuje bezbłędnie powtórzyć za mamą?
KOCURY
Rudy kocur w kolorowym garniturku
gra na trąbie serenadę na podwórku,
serenadę gra na trąbie,
rabarbarem drewno rąbie,
rekinami dyrygując w rybim chórku.
Bury kocur w okularach i turbanie
turla perły po królewskiej porcelanie,
na organkach ćwiczy chorał,
zagłuszając cały morał,
a więc wierszyk bez morału pozostanie.
(M. Strzałkowska)
CZARNA KROWA
Czarna krowa w kropki bordo
gryzła trawę kręcąc mordą.
Kręcąc mordą i rogami
gryzła trawę wraz z jaskrami.
“Czarna krowo ,nie kręć rogiem,
bo ja pieróg jem z twarogiem:
gdy tak srogo
rogiem kręcisz,gryźć pieroga nie mam chęci.”
“Jedz bez trwogi swe pierogi,
nie są groźne krowie rogi
Jestem bardzo dobra
krowa rodem z miasta Żyrardowa
Raz do roku w Żyrardowie
pieróg z grochem dają krowie.
Więc mi odkraj róg pieroga,
a o krowich nie myśl rogach.
Ja ci również radość sprawię:
Jaskry, które rosną w trawie,
zręcznie ci pozrywam mordą
czarrną morrdą w krropki bordo”.
(K. Łochocka)
BARAN
Przyszedł baran do barana
i powiada: “Proszę pana nogi bolą
mnie od rana,
pan mnie weźmie na barana.”
Baran tylko głową kręci:
“Nosić pana nie mam chęci.
Ale znam pewnego wilka,
który nosił razy kilka”.
Trwoga padła na baranów:
“Dobrze nad tym się zastanów,
wiesz, co było swego czasu?
Nie wywołuj wilka z lasu”.
Baran słysząc to zbaraniał,
baran dłużej się nie wzbraniał,
i choć rzecz to niesłychana,
wziął barana na barana.
(J. Brzechwa)
JERZY
Pod pierzyną Jerzy leży.
Że jest chory nikt nie wierzy.
Żali się na bóle głowy,
że żołądek też niezdrowy
Jeszcze rano był jak rzepka
(co to jest od zdrowia krzepka).
Potem Jurka brudna rączka
niosła w buzię gruszkę, pączka.
Mama chłopca już żałuje,
lecz pan doktor igłą kłuje.
Mój Jerzyku nigdy więcej
nie jedz, gdy masz brudne ręce.
(K. Szopli

Sortowanie i klasyfikowanie przedmiotów pomaga dzieciom uczyć się podstawowych pojęć matematycznych w czasie doskonałej zabawy. Dodatkowo przez gry takie jak ta możesz zachęcić Twoje dziecko do posprzątania pokoju. A przynajmniej możemy spróbować! Pamiętaj, że bardzo małe przedmioty, takie jak guziki lub ziarna fasoli mogą stanowić ryzyko zadławienia, ćwiczenie jest więc przeznaczone wyłącznie dla dzieci w wieku co najmniej 4 lat. Można jednak nieco je zmodyfikować, na przykład prosząc dziecko, aby wkładało swoje zabawki w różnych pudełkach po butach.

Guziczki i fasolki: Zabawa w segregowanie

Potrzebne Ci będą:
– puste pudełko po jajkach
– farby
– pędzel
– 6 kamyczków
– 6 koralików
– 6 ziarenek kawy
– 6 kostek cukru
– 6 patyczków
– kolorowy papier
– nożyczki dla dzieci
– taśma klejąca

Oto zalecenia, które należy przeczytać dziecku…

Zabawa w segregowanie - krok 1

Krok 1: Zacznijmy od pokolorowania pojemnika na jajka – to będzie pudełko do sortowania. Użyj ślicznych jasnych kolorów – tych, które najbardziej lubi Twoje dziecko!

Zabawa w segregowanie - krok 2

Krok 2: Następnie wytnij 6 małych kwadratów z kolorowego papieru. Ostrożnie z nożyczkami! Zawsze uważaj przy cięciu! Narysuj przedmiot, który udało ci się zebrać na jednej stronie, a do drugiej przyklej wykałaczkę.

Zabawa w segregowanie - krok 3

Krok 3: Jesteśmy prawie gotowi do zabawy! Teraz przyklej swoje etykiety do miejsc na jajka w pojemniku. Wymieszaj wszystkie przedmioty. Jest znacznie więcej zabawy, kiedy są pomieszane!

Zabawa w segregowanie - krok 4

Krok 4: Gotowi na odliczanie? 5, 4, 3, 2, 1… Start!!! Zobacz, jak długo zajmie Twojemu dziecku włożenie każdego przedmiotu na jego miejsce. Wow, to było szybkie! Spróbujmy jeszcze raz! Zróbcie kolejne pudełko do sortowania z przyjacielem i urządźcie wyścig! Później zacznij umieszczać etykiety do sortowania w pokoju swojego dziecka, żeby wiadomo było, gdzie jest miejsce każdej zabawki.

 „Co tak dźwięczy?”. Rozpoznawanie i nazywanie przedmiotów na podstawie barwy wydawanego przez nie dźwięku. Dorosły przygotowuje kilka przedmiotów codziennego użytku (np. kubeczek porcelanowy, plastykowy, szklankę, garnek, deskę do krojenia, itp. oraz drewnianą pałeczkę (łyżkę), a następnie stuka kolejno w ustawione przed dzieckiem przedmioty. Po zasłonięciu dziecku oczu (odwróceniu się tyłem), dorosły tworzy, zaczynając od krótkich, układy rytmiczne (np. kubek, garnek, kubek; deska, deska, szklanka; szklanka, garnek, szklanka garnek, deska, itp.). Zadaniem dziecka jest wymienienie we właściwej kolejności nazw przedmiotów, w które stukał dorosły lub samodzielne odtworzenie układu.

 „Powtórz moje czynności”. Odtwarzanie kolejności wykonywanych czynności. Dziecko siedzi odwrócone tyłem do dorosłego. Dorosły wykonuje kolejno kilka czynności np.: szeleści kartką papieru, drze papier, potrząsa kluczami, puka w blat stołu, itp. Zadaniem dziecka jest powtórzenie tych czynności we właściwej kolejności. Wszystkie czynności dorosły powinien uprzednio wykonać przed odwróceniem się dziecka, aby poznało ono i mogło skojarzyć wszystkie dźwięki.

„Jaka to melodia?”. Rozpoznawanie piosenki po melodii lub rytmie: dorosły nuci melodie znanych dziecku piosenek lub wystukuje ich rytm. Dziecko podaje tytuł piosenki lub śpiewa jej fragment.

 „Gdzie jest minutnik?”. Lokalizowanie źródła dźwięku: dziecko zasłania oczy lub opuszcza na krótką chwilę pomieszczenie, w którym toczy się zabawa. Dorosły nakręca minutnik tak, aby zadzwonił za ok. minutę i chowa go w dostępne dla dziecka miejsce. Dziecko ma za zadanie odnaleźć miejsce ukrycia minutnika. Zabawa powinna odbywać się w ciszy, można do niej wykorzystać zabawki z pozytywką, budzik i inne.

PRZYGODA WĘŻA
Wąż spał smacznie w swojej jaskini (język leży płasko na dnie jamy ustnej).
Kiedy mocniej zaświeciło słońce, wąż zaczął się wiercić (poruszamy czubkiem języka za dolnymi zębami) i rozejrzał się dookoła (oblizujemy górne i dolne zęby od strony wewnętrznej). Chciał wyśliznąć się ze swej jaskini (przeciskamy język między zbliżonymi do siebie zębami), ale okazało się, iż przejście zablokował duży kamień (przy złączonych zębach rozchylają się i łączą wargi) .W końcu wąż wyszedł na zalana słońcem polanę (wysuwamy język daleko do przodu). Zatańczył uradowany (rozchylamy usta jakprzy uśmiechu, oblizujemy wargi ruchem okrężnym) i za syczał głośno (wymawiamy sss…).
WESOŁE MIASTECZKO
W niedzielę rano Jasiu postanowił pojechać do wesołego miasteczka.Ziewnął, przeciągnął się (naśladujemy) i zaczął gimnastykować (buzia szeroko otwarta, a język dotyka kącików warg, nosa, brody). Potem ubrał się i zszedł wolno po schodach(czubek języka dotyka każdego zęba na górze, potem na dole). Do wesołego miasteczka pojechał samochodem (mówimy „brum brum”). W wesołym miasteczku na początku pojeździł na kucyku (kląskanie językiem). Następnie poszedł na karuzelę i wsiadł na osiołka (wołamy „io io”). Karuzela zaczęła się kręcić wolno,potem coraz szybciej (oblizywanie szeroko otwartych ust); wolno, a potem coraz szybciej.Potem Jasiu poszedł do wesołego pociągu, który gwizdał: uuu… Lokomotywa ruszyła powoli (mówimy powoli „szszsz” wolno) a potem coraz szybciej (mówimy „szszsz” szybko). Było już późno, więc Jasiu wrócił z powrotem do domu samochodem (mówimy „brum brum”). Wszedł do mieszkania, a tam mama powitała go buziakiem(cmokamy).Po dniu pełnym wrażeń położył się spać i mocno zasnął (chrapiemy). Dobranoc Jasiu!

Jeśli zależy nam na dobrym wyglądzie, to wizyta u fryzjera, przynajmniej od czasu do czasu, każdemu się przydaje. Teraz kiedy wszystkie zakłady fryzjerskie są zamknięte możemy o tym pomarzyć.

  Ale może tym razem zamienimy role?! Chyba większość z nas chciała – choć raz -sprawdzić się w roli fryzjera. Wypróbować sztuczki z nożyczkami na rodzeństwie, czy na lalkach lub nawet na sobie samym. Powiedzmy szczerze, zwykle wynikają z tego kłopoty. Dziś będziecie mieć wspaniałą okazję, żeby bezpiecznie wypróbować swoje umiejętności.

Co będzie nam potrzebne:

  • sztywny papier, może być kolorowy
  • bibuła marszczona
  • nożyczki
  • klej
  • czarny mazak

Etap 1

Na początku zrobimy rolki z kartki. Najlepiej wybrać te o grubszej gramaturze. Jeśli jednak macie w zanadrzu gotowe rolki po papierze toaletowym, to możecie przejść do kolejnego kroku. Z kartki wystarczy jedynie wyciąć grube paski tak jak zostało to przedstawione na zdjęciu. Dla ułatwienia, możecie najpierw nanieść swoje wymiary za pomocą ołówka i linijki. Ja dodatkowo wybrałam kolorowe kartki z bloku, żeby moje chłopki troszkę różniły się od siebie.

Trolle u fryzjera

Etap 2

Gotowe paski kleimy na końcach i łączymy ze sobą. Zostawiamy do wyschnięcia.

Trolle u fryzjera

Etap 3

Gotowe rolki teraz muszą trochę ożyć, dlatego sięgamy po czarny mazak i malujemy na papierze przeróżne grymasy twarzy.

Trolle u fryzjera

Etap 4

Wreszcie przechodzimy do włosów. Sięgamy po bibułę marszczoną i bez rozwijania ucinamy dość długi pasek. W końcu musimy mieć co obcinać. ? Następnie bierzemy nożyczki i nacinamy paski. Nie musimy bibuły do końca rozwijać, nożyczki bez problemu przetną więcej warstw naraz.

Trolle u fryzjera
Trolle u fryzjera

Etap 5

Kiedy kolorowe włosy są już gotowe, pozostaje nam je przykleić do wcześniej przygotowanych rolek. Najpierw naciętą bibułę rozwijamy i pojedynczymi warstwami owijamy wokół głów. Dobrze jest przy tym, co jakiś czas podklejać kolejne warstwy klejem.

Trolle u fryzjera

Nasze chłopki są już gotowe na spotkanie z fryzjerem. Jakie macie pomysły? Nowa fryzura, warkocze, kucyki czy porządne cięcie? ?

Trolle u fryzjera

Ćwiczenia logopedyczne dla dzieci przedszkolnych

  1. Ćwiczenia słuchowe – stanowią one bardzo ważną grupę ćwiczeń logopedycznych, ponieważ często opóźnienia czy zaburzenia rozwoju mowy pojawiają się na skutek opóźnień rozwoju słuchu fonematycznego/ tzw. słuchu mownego/. Stymulując funkcje słuchowe przyczyniamy się do rozwoju mowy dziecka.

 

Przykłady dla dzieci młodszych: 

  • „ Co słyszę?” – dzieci siedzą z zamkniętymi oczami i nasłuchują, rozpoznają odgłosy dochodzące z sąsiedztwa, ulicy.
  • „ Zgadnij, co wydało dźwięk?” – uderzanie pałeczką w szkło, fajans, metal, kamień, drewno itp. Toczenie różnych przedmiotów po podłodze / np. piłki, kasztana, kamienia/, rozpoznawanie odgłosu przez dzieci.
  • Rozpoznawanie różnych przedmiotów w zamkniętym pudełku po wydawanym odgłosie – groch, kamyki, gwoździe, cukier, kasza itp.
  • Uderzanie o siebie klockami, łyżeczkami, garnuszkami; uderzanie łyżeczką o pustą szklankę, o szklankę z wodą, klaskanie, darcie papieru, gniecenie papieru, przelewanie wody( z wysokości, z niska), drapanie po szkle, papierze, stole.
  • Rozpoznawanie głosu, szmeru, źródła dźwięku – miejsca, kierunku, odległości, ilości dźwięków (dużo- mało), głośności ( cicho – głośno).
  • Szukanie ukrytego zegarka, radia, dzwoniącego budzika.
  • Rozróżnianie i naśladowanie głosów zwierząt: kota, psa, krowy, kury, koguta, kaczki, gęsi itp.
  • Rozróżnianie odgłosów pojazdów: samochodu, pociągu, motoru, traktora itp.
  • Rozpoznawanie po dźwięku różnych urządzeń domowych, np. odkurzacz, mikser, suszarka, pralka itp.

Przykłady dla dzieci starszych: 

  • Wyróżnianie wyrazów w zdaniu. ( stawiamy tyle klocków, rysujemy tyle kółeczek, klaszczemy tyle razy ile słów słyszy dziecko w wypowiadanym zdaniu).
  • Wydzielanie sylab w wyrazach poprzez wystukiwanie sylab, wyklaskiwanie, badanie ile razy opadnie żuchwa / na ręce/ przy wybrzmiewanie sylab.
  • Nazywanie obrazków – dziecko kończy wyraz po pierwszej sylabie wypowiedzianej przez logopedę, nauczyciela, rodzica, a potem odwrotnie – dziecko zaczyna.
  • Dzielenie na sylaby imion dzieci / na początku łatwych/.
  • Wyszukiwanie imion dwu- i trzysylabowych.
  • Wyszukiwanie słów z podaną przez n-la sylabą.
  • Rozpoznawanie określonej sylaby w rozsypance sylabowej, np. ba, pa, ta, da, la, ra.
  • Wyszukiwanie imion rozpoczynających się od samogłoski, następnie od podanej spółgłoski.
  • Wydzielanie spółgłosek nagłosowych przez przedłużanie nagłosu, np. ssssamolot, szszszafa. Przy pomocy ilustracji – wyszukiwanie przedmiotów, których nazwy rozpoczynają sią na daną głoskę.
  • Wydzielanie spółgłoski wygłosowej.
  • Dzielenie na głoski łatwych a następnie coraz trudniejszych słów.
  • Ćwiczenia z paronimami: bułka – półka, domek –Tomek, koza – kosa itp.
  • Rozróżnianie mowy prawidłowej od nieprawidłowej
  1. Ćwiczenia oddechowe – poprawiają wydolność oddechową, sprzyjają wydłużaniu fazy wydechowej, co powoduje poprawę jakości mowy. Ćwiczenia prowadzone są najczęściej w formie zabawowej, przy wykorzystaniu różnych środków, np. piórek, piłeczek, wody mydlanej, chrupek, wiatraczków itp. Są także wplatane w opowieści i zabawy ruchowe.

 Przykłady: 

  • Wdech nosem ( usta zamknięte) i wydech ustami.
  • Dmuchanie na płomień świecy.
  • Dmuchanie na piłeczkę pingpongową, wyścigi piłeczek.
  • Dmuchanie na kulkę z waty, na wiatraczek.
  • Chłodzenie „ gorącej zupy” – dmuchanie ciągłym strumieniem.
  • „ Zdmuchiwanie mlecza” – długo, aż spadną wszystkie nasionka.
  • Chuchanie na zmarznięte ręce.
  • Naśladowanie lokomotywy – wydmuchiwanie „nadmiaru pary” – ffff, szszsz.
  • Naśladowanie balonika – wypuszczanie powietrza z jednoczesnym odgłosem „ sssss”.
  • Nadmuchiwanie balonika.
  • Naśladowanie syreny – „ eu-eu- eu”, „ au-au-au” – na jednym wydechu.
  • Wyścigi chrupek – dmuchanie w parach.
  • Dmuchanie na piórko, aby nie spadło.
  • Liczenie na jednym wydechu.
  • Powtarzanie zdań na jednym wydechu – najpierw krótkich, potem coraz dłuższych.
  • Powtarzanie zdań szeptem.
  • Naśladowanie śmiechu różnych osób:
  • – staruszki: che- che- che
  • – kobiety – wesołe cha- cha- cha
  • – mężczyzny – rubaszne ho- ho- ho
  • – dziewczynki – piskliwe, chichotliwe chi- chi- chi.

To doskonały sposób na wzbogacenie słownictwa Twojego dziecka i nauczenie go różnych ról i zawodów, które ludzie wybierają w życiu.

Czym się zajmujesz? Nauka o zawodach

Przygotuj:
– gazety
– nożyczki
– biały karton
– klej
– długopis

Oto zalecenia, które należy przeczytać dziecku…

Nauka o zawodach - krok 1

Krok 1: Z magazynów i gazet wytnij zdjęcia ludzi. Spróbuj wybrać obrazki, które pokazują ludzi przy pracy, z elementami, które pomogą zgadnąć, czym się zajmują. Przyklej obrazki na biały brystol.

Nauka o zawodach - krok 2

Krok 2: Wytnij też zdjęcia przedmiotów, które mogą mieć związek z osobami, które wcześniej wybrałeś.

Nauka o zawodach - krok 3

Krok 3: Pomóż swojemu dziecku, gdy się będzie nad tym zastanawiać. Opowiedz o każdym zawodzie, wykorzystując zdjęcia ludzi i narzędzi, które wykorzystują w pracy. Przyklejcie odpowiednie przedmioty przy każdej osobie.

Nauka o zawodach - krok 4

Krok 4: Pobawcie się, wybierając dwie postacie. Wymyślcie im imiona i przedstawcie je sobie. Wcielcie się w te osoby i odegrajcie rozmowę. Co te postaci mogą mieć sobie do powiedzenia?

Oto proste zabawy logopedyczne, które można przeprowadzać samodzielnie z dzieckiem:
nabieranie powietrza nosem i wypuszczanie ustami,
dmuchanie na papierowe łódeczki znajdujące się w misce z wodą,
naśladowanie odgłosów zwierząt – kotem mruczy „mmmm”, kotek ziewa (naśladowanie), wąż syczy – „ssss”, pszczoła bzyczy „bzzz”, pociąg jedzie „fufufu”.
nauka unoszenia języka na górne zęby,
zlizywanie słodkiego kremu z podniebienia przy szeroko otwartych ustach,
winda – przy otwartych ustach poruszanie językiem raz do góry raz na dół,
zakładamy górną wargę na dolną i odwrotnie,
kląskanie językiem, naśladowanie mlaskania,
masaż języka poprzez wysuwanie go przez lekko rozwarte zęby,
wysuwanie warg i układanie w ryjek,
cofanie w uśmiech,
wymawianie na przemian a-o,
wymawianie uuu a następnie iiii,
dmuchanie na piłkę pinpongową,
wysuwanie warg do przodu i krążenie kółeczek,
próba dotykania językiem nosa, brody, policzków,
dotykanie językiem raz dolnych, raz górnych zębów przy maksymalnie otworzonych ustach, nadymanie policzków, wciąganie policzków, naprzemienne nadymanie i wciąganie policzków.

Czytaj więcej: https://www.sosrodzice.pl/cwiczenia-logopedyczne-dla-czterolatkow-bawcie-sie-razem-domu/